473.
پست ۶۷۲ رو وقتی نوشتم که چشمامُ جراحی کرده بودم و اصلا کیبورد گوشیمُ نمیدیدم. بخودم افتخار میکنم که از حفظ تایپ کردم و میزان غلط های تایپیم کمه ^^ نشون میده چقدر آدم علافی هستم که عمرمُ تو گوشی گذروندم و جای دکمه های کیبوردُ جوری حفظم که بدون چشمم یه پست کامل تایپ کردم.
ادیتش نمیکنم بمونه یادگاری از روزای سختِ بعدِ عمل
برچسب:
نویسنده: ستایش شاکری
حسِ سوجونگگیلی رو دارم که میگه ۳۰ سال عمرشُ گذاشته پای یه شرکت و حالا فهمیده قرار نیست به هیچ جا برسه. فرقم باهاش اونجا بود که من مثلِ دخترای خوب کشیدم کنار ولی اون مثلِ آدمای بد رید تو زندگی ۱۰ نفر دیگه و ۱۸ قسمت سریالُ به استرس کشید.
+ آیا تو هم انسانی؟
برچسب:
نویسنده: ستایش شاکری
بعد از زن قوی، قهقهه در وایکیکی قابل اعتراف به طنزِ خوب داشتنه.
برچسب:
نویسنده: ستایش شاکری
بدترین قسمت دلتنگی اونجاست که میخوای بهش فکر نکنی ولی یه گوشه از ذهنت بی توجه به تو خاطراتُ مرور میکنه
برچسب:
نویسنده: ستایش شاکری
میتونستی بهم بگی نرم...منظورم اینه که گفتن یه "نرو" مگه چقدر انرژی از آدم میگیره... یه لحظه میگفتیش و تموم میشد ولی من میتونستم به خاطرش تا همیشه بمونم... تا همیشه که نه چون مطمئنم تو اینو نمیخوای...
برچسب:
نویسنده: ستایش شاکری
+ تا به حال شده به این پیببری که اگه یه آدمه خاصی رو توی زندگیت ملاقات نمی کردی زندگیت کاملاً متفاوت می شد؟- تا همین لحظه که خوندمش نه! و الان نمیدونم با خوندن این متن باید به کدوم یکی از آدمهای زند
برچسب:
نویسنده: ستایش شاکری
هوپ اگر همه ما خودمونُ از روی اشتباهاتی که با مردای توی زندگیمون مرتکب شدیم قضاوت کنیم هیچوقت هیچوقت به آرامش نمیرسیم
برچسب:
نویسنده: ستایش شاکری
جونـا... چیکار میشه واسه دوستی که پدرشُ همین امروز صبح از دست داده کرد؟ اونم امروز... دقیقا امروزی که قرار بود دنیا نجات پیدا کنه ولی دنیای یکی تاریک شده.. جون چی باید بگم؟
برچسب:
نویسنده: ستایش شاکری